سریال راه بی پایان و...

مازیار میری در این فیلم با شخصیت اکبر سفری را اغاز میکند مقصد این سفر پیداکردن حقیقت است اما در این بین مازیار میری حقایقی پنهان از جامعه را اشکار میکند حقایقی چون وضعیت نامعلوم ادمهای بعد از جنگ اسایشگاههای روانی و بیماران شیمیایی که در وضعیت خوبی بسر نمیبرند .در واقع در این فیلم مازیار میری دسته سوم را مقابل دسته اوا و دوم قرار میدهد تا حقیقت را نشان دهد .این فیلم شاید بر خلاف بسیاری از فیلمهای سینمای دفاع مقدس دیدگاه واقع گرایانه تری نسبت به مسائل جنگ و بهران های ناشی از جنگ داشت .اینکه واقعا جنگ پدیده بی رحمی است و تا جایی پیش میرود که شخصیت اکبر مجبور میشود هم رزم خود را برای منافع میهن و حفظ جان دیگران به دستور فرمانده به قتل برساند و یا با نشان دادن تصویری واقعی از همسر یک فرمانده جنگ که در اسایشگاه معلولان شیمیایی بستری است ٬در واقع  کارگردان خطر بزرگی میکند این جا دیگر با ان زنان فداکار و محجبه طبق روال معمول مواجه نیستیم مازیار میری همسر یکی از ادمهای جنگ را زنی معتاد و روان پریش با ظاهری باز نمایش میدهد زنی که مهتاب کرامتی ان را بازی میکند اصلا شبیه یک همسر فرمانده جنگ و یا ادم جنگ نیست زنی که سردبیر یک نشریه است که سابقا با نام نشریه خاکریز چاپ میشده اما حالا تبدیل به یک نشریه زرد شده است ادمها وشخصیت های فیلم مازیار میری هم درست به مانند همان نشریه تبدیل به ادمهای زرد شده اند که گذشته خود را به فراموشی سپرده اند .فیلم پاداش سکوت فیلمی بود که شاید از دید اکثر کارشناسان کلیشه ای و تکراری بود اما زبان انتقاد در این فیلم بسیار تند بودواین فیلم با پرداختن به حقیقت جنگ تصاویری واقعی تری نسبت به گذشته از جنگ ارائه میدهد .نمایش این واقعیت با امیخته شدن واقعیت های جامعه تصویری جدید تر از اثار مشابه را ارائه میدهد و در کل پرداخت مازیار میری نسبت به جنگ و جامعه قابل قبول است جنگی که شخصیت اکبر با جامعه امروز ایران دارد جنگ با مردم نیست در واقع اکبر این بار با هم رزمان خود میجنگد و این همان واقعیت اشکار ادمهای بعد از جنگ است.جدا از مسائل جنگ کارگردان در این فیلم یک نگاه دینی و مذهبی اشکاری هم دارد که با وجود اینکه تاکید به این موارد نمیکند اما کاملا این رویکرد مذهبی اشکار است که البته کمک زیادی به نوع روایت داستان نمیکند اما تاثیر خود را بر روی تماشاگر میگذراد فیلم با جمله مالک یوم الدین اغاز میشود و در این فیلم به این واژه مقدس خیلی تاکید میشود شخصیت اکبر هر بار در نماز وقتی به این جمله میرسد نماز خود را نیمه کاره رها میکند و قدرت خواندن ادامه نماز را از دست میدهد! نگاه مذهبی در این فیلم بر حس و حال و هوای فیلم تاثیر میگذارد و البته تاکید بر اب و شنیدن صدای اب در این فیلم هم نمادی اشکار است که استفاده شده است و البته همین وجود اب در فیلم جز صحنه های خوب به شمار میرود مثل صحنه چکیدن اب از مهر جانماز اکبر که صحنه تاثیر گذاری است .و در نهایت نگاه عاقلان به سفیح که شخصیت اکبر به ادمهای جامعه خود دارد از نکات جالب فیلم محسوب میشود نمونه بارز ان منشی زنی که در یکی از نهاد ها مشغول به کار است و ظاهری کاملا با حجاب اسلامی دارد اما تصویری که از این زن محجبه ارائه میشود تصویری انسان سفیهی است که بازیچه یک سری تفکرانت کثیف دینی و مذهبی است تفکراتی که مازیار میری به انها حمله میکند و این حملات در طول فیلم بارها و بارها صورت میگیرد.
نقد سینمایی
اما در مورد نقد سینمایی فیلم باید به این نکته اشاره کرد که با وجود داستانی نو و کمی کلیشه ای نسبت به اثار گذشته٬ فیلم از روند کندی پیروی میکند که شاید این نکته در نهایت به ضرر فیلم تمام شده است داستان فیلم با اینکه به نظر خطی است اما گاهی اوقات تماشاگر را سردر گم میکند اما با تمامی این ضعف ها فیلمنامه فیلم از کشش خوبی برخوردار است . بازی ها در این فیلم نسبتا خوب است هر چند که در این فیلم نامهایی همچون رضا کیانیان و مهتاب کرامتی به چشم میخورد اما عملا تمام بار بازیگری فیلم بر دوش پرویز پرستویی است با همان گریم حاج کاظم اژانس شیشه ای و کپی شخصیت فیلم روبان قرمز که در این فیلم هم تکرار شده بود شخصیتی که یک انسان موجی با تیکهای عصبی خاص بود. پرستویی نقش خود را خوب ایفا کرد اما برای تماشاگر چیز جدیدی را ارائه نکرد تماشاگری که کاملا با این تیپ پرستویی اشنا بود و البته باید به بازی خوب و کوتاه مهتاب کرامتی و رضاکیانیان اشاره کرد .مهتاب کرامتی همیشه بازیگر متوسطی بوده اما رضاکنیانیان در این فیلم در یک گریم سنگین در نقش یک بیمار شیمیایی مثل همیشه خوب ظاهر شد و بازیگرانی مثل اتیلا پستیانی و فرهاد اصلانی که صرفا فقط جنبه تجاری داشتند و البته تمام بازیگران فیلم به غیر از پرستویی و جعفر والی که بازی درخشانی ارائه کرد همگی حکم ویترین را برای این فیلم داشتند مسئله ای که خود کارگردان هم در مصاحبه های خود به ان اشاره کرده است .اما نقطه قوت فیلم فیلمبرداری درخشان فیلم است که واقعا در بعضی از سکانسها عالی بود .مثل سکانس اغازین فیلم که دوربین از دریچه باجه بلیط فروشی جامعه و مردم جامعه با تیپ های مختلف را به تصویر میکشد و بازیگر عملا با تماشای دوربین با تماشاگر ارتباط برقرار میکند نمونه این صحنه را هم در باجه اطلاعات وزارت خانه ها و نهاد ها به کرات میبینیم .دوربینی که از دریچه یک کیوسک و یا باجه اطلاعات شخصیت ها را به تصویر میکشد و تماشاگر فیلم در واقع از دریچه همان باجه بلیط فروشی با شخصیت ها به صورت مستقیم مواجه میشود .

این تصاویر جالب توام میشود میشود با نماهایی که از بالا فیلمبرداری شده است و شخصیت اصلی فیلم را تماشاگر از نمای بالا مشاهده میکند مثل صحنه نماز خواندن و یا خوابیدن اکبر و البته تصاویری که از اسایشگاه معلولین جنگ نمایش داده میشود تصاویری کاملا به شیوه سینمای مستند است فیلم بردار این تصاویر را با استفاده از یک دوربین متحرک و به اصطلاح دوربین روی دوش خود فیلمبرداری میکند و ریتم تصویربرداری فیلم را در نشان دادن اسایشگاه معلولین کاملا تغییر میدهد و تصاویر کاملا مستند گونه درست شبیه به سینمای مستند نمایش داده میشود و این برای هر چه واقعی تر کردن تصاویر کمک بزرگی به کارگردان میکند و البته تصاویری که در این فیلم در زیر اب گرفته شده است شاید در سینمای ایران کم نظیر باشد و شایان ذکر است که تصاویر زیر اب توسط یک فیلمبردار خارجی با نام ساشا میکر از کشور المان صورت گرفته است . ساشا میکر از اینکه بازیگری در ایران می تواند زیر آب نقش بازی کند ابراز تعجب می کرد.
این فیلمبردار در پایان درباره دلایل همکاری خود با مازیار میری و پروژه پاداش سکوت گفت: "من فیلمبرداری اجتماعی محسوب می شوم وعلاقه زیادی به این ژانر دارم. به علاوه نگاه متفاوت میری درساخت فیلم و همچنین فیلمبرداری متفاوت در "پاداش سکوت" باعث شد تجربه ای خوب از این فیلم داشته باشم.